เมื่อวันก่อนแอบไปโฉบบ้านข้างเรือนเคียง  แล้วเห็นเขาได้พูดถึงหนังเก่าที่ช่วงหนึ่งเราเคยเป็นบ้าดูซ้ำๆหลายรอบ

ตั้งแต่วันก่อนนั้นเลยกลับกลายเป็นว่าฤดูกาลของหนังเก่ายังไม่จางหายไป 

ถึงวันนี้เราก็ยังคงขุดๆคุ้ยๆหนังเก่าที่เราเก็บไว้และกำลังถูกทยอยออกมาดูอย่างต่อเนื่อง

born on the fourth of july  เป็นหนังเก่าปี 1989  ถ้านับถึงปัจจุบันเวลาก็ผ่านล่วงเลยมาแล้ว 20 ปี

แต่เรากลับดูด้วยอารมณ์ของความรู้สึกที่ตะลึงงัน  ถ้าเป็นเพราะเราไม่เคยดูหนังเรื่องนี้มาเนิ่นนานแล้ว  เราคงไม่เชื่อว่าหนังเรื่องนี้เป็นหนังปี 1989

การดำเนินเรื่อง  เนื้อหา  มันยังคงเป็นคำถามกับกงล้อของปัจจุบันได้อย่างไม่ล้าหลัง

เพียงแต่ ณ วันนี้เราเกิดมีคำถามเพิ่มขึ้นมาในใจว่า

ถ้าหากสังคมยังเป็นเช่นนี้  ใคร??? จะไปสู้รบให้กับคุณ???

ไม่ใช่เพราะเขากลัวสงคราม  หรือความตาย

เพราะยังงัยซะหมอก็สามารถที่จะช่วยชีวิตเราได้  แต่หมอก็ไม่อาจสามารถทำให้เรารอดตายได้

ความตายมันเป็นของคู่กันกับการเกิด และมันก็ติดตัวเราอยู่ตลอดเวลา  เรื่องอย่างนี้ใครๆก็รู้อยู่แก่ใจ

เพียงแต่ว่า...

เขาเกิดความไม่แน่ใจว่า  เขาสู้เพื่ออะไร???  สู้เพื่อใคร???  สู้เพื่อประเทศ???  สู้เพื่อคุณ???

(มันเป็นคำถามที่เราสมมติขึ้นมาว่า ถ้าหากเราถูกเรียกตัวให้ไปเป็นทหารหญิงเพื่อออกรบ)

หนังเสียดสีถึงการพ่นลมของนักการเมืองได้ดี  และมันยังคงสถิตอยู่ในทุกชั้นชนและทุกแห่งหนเสมือนเชื้อโรค

ผู้หาเสียงในเรื่องกล่าวว่า  “บุคคลที่กลับมาจากสงครามเวียดนาม เป็นบุคคลที่พวกเราต้องให้ความเคารพ”

แต่ข้างนอกการหาเสียงกลับมีการสลายม๊อบโดยใช้ความรุนแรง ต่อเหล่าทหารที่พิการเป็นผลจากการรบในสงครามเวียดนาม

เพียงเพราะเหล่าทหารแสดงเจตนา ต่อต้านสงคราม ไม่เอาสงคราม

หนังเรื่องนี้เมื่อ 20 ปีก่อน  ทหารกลับมาจากสงครามพร้อมพบกับความผิดหวังต่อประชาชนในประเทศ

คนภายในประเทศเขาไม่สนใจสงคราม  พวกเขาสนใจแต่ความสุขสบาย  พวกขาไม่ใส่ใจกับบุคคลที่กลับมาจากสนามรบ

แล้วคุณจะยังต้องการให้ใครมารบเพื่อคุณอีกหรือ ???  และความเป็นประเทศอยู่ตรงใหน ???

แต่ยังงัยซะ ในทัศนะของเรา

ก่อนจะกล่าวตำหนิผู้อื่น  โปรดสำรวจตัวเองก่อนว่า

คุณเป็นคนสร้างความทุกข์ใจให้เกิดขึ้นต่อคนรอบข้างและคนในครอบครัวคุณหรือไม่

คุณคอยแต่ทะเลาะเบาะแว้งกับสังคมในครอบครัวคุณหรือไม่

คุณคอยแต่ตำหนิสังคม  แล้วคุณเคยถามตัวเองหรือไม่ว่าทำไมลูกคุณถึงติดยา

คุณคอยแต่ตำหนิคนรอบข้าง  แล้วคุณเคยคิดหรือไม่ว่าคนรอบข้างเขาชอบคุณหรือไม่

ฯลฯ

เราชอบความคิดที่เห็นได้ของปราชญ์ชาวนา  ที่แถบอื่นๆคอยแต่เรียกร้องwantการประท้วง

แต่พวกเขากลับยึดมั่นทำมาหากินโดยวิถีทางของตนต่อไป 

โดยบอกไว้ว่า  ถ้าตัวเราเข้มแข็ง  ครอบครัวเราก็จะเข้มแข็ง  หมู่บ้านเราก็จะเข้มแข็ง

สังคมเราก็จะเข้มแข็ง  เมื่อถึงวันนั้นเราไม่ต้องคอยฟังเสียงว่าใครจะโยนอะไรมาให้เรากิน

แต่คนที่คิดว่าตัวเองเป็นผู้ควบคุมทุกอย่างได้ต่างหากหละ   ที่จะต้องหันมาให้ความสำคัญและสนใจในสิ่งที่เราพูดและทำ

เพราะเขาไม่สามารถ  ทำเหมือนที่พูด  และพูดเหมือนที่ทำ  ได้อย่างชุมชนเข้มเข็งงัยหละ

บนโต๊ะทำงานของฉัน เต็มไปด้วยหนังสือที่บ่งบอกให้เห็นถึงสัญลักษณ์ของการถูกอ่านทิ้งค้างไว้  

หน้าของมันถูกกางแยกออกจากกัน  และมันก็ไม่ใช่มีเพียงแค่เล่มเดียวเท่านั้น  

มันยังมีเล่มอื่นๆอีกหลายเล่มที่แสดงลักษณะออกมาแบบเดียวกัน 

มันถูกวางทับซ้อนไขว้กันไปมา  เพื่อความสะดวกต่อการดึงเล่มที่ต้องการจะอ่านขึ้นมาในทันทีทันใด 

มองดูเหมือนว่าฉันไม่มีเวลามากพอที่จะให้กับการอ่านหนังสือเพียงทีละเล่ม  ฉันเลือกอ่านเฉพาะบางตอนของแต่ละเล่ม 

และแต่ละเล่มมันก็มีข้อมูลที่เชื่อมโยงถึงกัน

กินข้าว...ฉันเอาจานข้าววางทับบนกองหนังสือที่ถูกกางทิ้งไว้ไข้วทับกันไปมา  ฉันขี้เกียจเก็บเพราะเดี๋ยวมันก็ต้องถูกจัดวางให้อยู่ในท่าที่เหมือนเดิมอีก 

ฉันกินข้าวทั้งที่จานข้าวอยู่บนกองหนังสือ 

คิดคล้ายเหมือนคนป่วยที่ต้องกินข้าวบนเตียง  โดยมีโต๊ะเหล็กยื่นติดล้อหมุนเป็นเครื่องมือคอยช่วยเหลือเพื่อให้กินข้าวบนเตียงผู้ป่วยได้

บนโต๊ะทำงานของฉัน  เต็มไปด้วยสายไฟ  รางปลั๊กอยู่ฝั่งขวามือ  พัดลมตัวเล็กอยู่ฝั่งซ้ายมือติดๆกับโต๊ทำงาน  สายของมันจึงถูกพาดผ่านบนโต๊ะทำงาน  

โน๊ตบุ้คของฉันถูกวางไว้ให้อยู่บนกองหนังสือที่สถิตอยู่บนโต๊ะทำงานแทนที่จานข้าว   เพราะฉันกินอิ่มแล้ว

สายไฟของมันระโยงระยางเลื้อยไปมาบนโต๊ะ เพราะรางปลั๊กไฟอยู่ขวามือมันใกล้กัน 

ความยาวของสายไฟโน้ตบุ้คจึงไร้ความหมายในเรื่องของระยะทาง  มันกองขดม้วนอย่างไม่เป็นระเบียบอยู่บนโต๊ะทำงาน  

 มือถือแบตกำลังจะหมดมันจึงต้องการไฟฟ้าวิ่งเข้าสู่ตัวมัน มันจึงจะสามารถทำหน้าที่ของมันต่อไปได้   

มันถูกวางไว้ตรงขวามือใกล้รางปลั๊กไฟพร้อมด้วยสายไฟ 

mp4 เดี๋ยวซักพักฉันต้องใช้มันแต่แบตมันไร้เรี่ยวแรงอ่อนพลัง  มันจึงส่งสัญญาณแบบเดียวกันกับมือถือ

มันกำลังต้องการไฟฟ้าและตอนนี้มันก็กำลังเสพไฟฟ้านอนเอกเขนกอยู่ข้างๆมือถือ 

ฉันต้องใช้อินเตอร์เนต โมเดมต้องการไฟฟ้าและสายของมันก็พาดอยู่บนโต๊ะทำงานเพื่อไปให้ถึงฝั่งทางชวามือที่เป็นโต๊ะทำงาน

สายไฟ...สายระโยงระยางจุ้นๆวุ่นๆดูมั่วๆซั่วๆ   คิดคล้ายเหมือนคนไข้ขั้นโครม่าที่รอบกายเพียบพร้อมไปด้วยความระโยงระยาง

แล้วตกลงเป็นอันว่า...ฉันป่วยเป็นอะไร ???

หมายเหตุ.....ห้ามบอกว่าเป็นบ้าน๊ะ  อันนั้นเรียกว่า...อาการปรกติจ๊ะ  

เหงาตัวเท่าหมู่บ้าน  พูดว่า:

มีแฟนรึยังครับ

…….

อีกฝ่าย ไม่มีคำตอบใดๆ

ในเหตุการณ์นี้  สำหรับคนที่ยังไม่มีแฟน    คำถามนี้คงสามารถตอบได้อย่างง่ายดาย  และสปีดคงเร็วกว่าหนึ่งวินาที 

ก็น๊ะ  แหม๋...ก็ฉันหนะอยากให้รู้อยู่แล้วหนิ   รอแค่ว่าเมื่อไหร่จะถามซะที  ไม่รู้เหรองัยว่าพิมพ์คำตอบไว้รอคำถามนี้อยู่แล้วจ๊ะ

และ...

สำหรับคนที่มีแฟนแล้ว  ในสถานภาพที่มีความชัดเจนต่อกัน   และถ้าหากคำถามนี้  มันเกิดถามขึ้นในช่วงที่

กำลังสวี๊ทสวีทกันดี๊ดี  มันก็คงเป็นคำถามที่มีคำตอบที่ชัดเจนและคงพิมพ์มันด้วยความภูมิอกภูมิใจรอไว้อยู่แล้วเช่นกัน

แต่...

คุณว่ามั๊ย   คำถามนี้จะมีผลกับความไม่ชัดเจนต่อบางคู่เท่านั้น    คู่ที่อยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคลายไม่ออก  จะเลิกก็ไม่ใช่  

จะเป็นแฟนก็ไม่เชิง  จะแค่เพื่อนสนิท (อ๊ะ ได้งัยต้องเป็นมากกว่านั้นสิ)  จะดูๆกันอยู่  หรือเหตุผลอื่นใดอีกมากมายก็ตาม  

ยังงั๊ยยังงัยก็คงต้องตกอยู่ในสภาวะแหม๋..มันช่างตอบยากซะจริงจริ๊งงง 

ในขณะที่ตรอง ...ใจก็เต้นตุบตั๊บ อึดอัด กะสับกะส่าย   ถ้าตอบช้า  อีกฝ่ายต้องรู้แกวเราเป็นแน่

ถ้าจะให้ตอบว่า : มีแล้วแฟนแล้ว   ทางนี้ก็อดหนะสิ   แต่กะอีกฝั่งจะชัวร์กะเรารึปล่าวก็ไม่รู้

ถ้าจะให้ตอบว่า : ยังไม่มี   ทางนี้ก็พอมีหวัง  แต่ถ้าหากอีกฝั่งรู้ความในใจเข้า   เราก็อดแถมด้วยจ๋อยอีกต่างหาก

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลกลใดก็แล้วแต่ 

คุณคิดเหมือนกันมั๊ย  คนเรามันไม่ได้เก่งไปซะทุกๆเรื่อง  เพราะฉะนั้นการทำอะไรหลายๆอย่างพร้อมๆกันมันก็มักจะออกมาไม่ได้ดีในทุกๆอย่างที่ทำ  

เหมือนดั่งกับการเหยียบเรือสองแคม  จับปลาสองมือ  อะไรทำนองนั้น

แต่ถ้าหากสิ่งที่เราเลือกที่จะทำแล้ว ตัดสินใจแล้ว  ถึงผลมันจะออกมาเป็นความล้มเหลว

คุณเคยได้ยินมั๊ย   “คนที่ไม่เคยผิดพลาด  คือคนที่ไม่เคยทำอะไร”   “ถึงเราจะไม่ได้หัวใจเขา  แต่จงภูมิใจเถอะที่เขาได้หัวใจเราไป” 

“ความล้มเหลวในครั้งนี้  ถือเป็นตำราอันทรงคุณค่าต่อการศึกษา”   เยอะแยะจะตายไปกับประโยคปลุกเร้าพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสเนี่ย

แล้วจะให้ทำยังงัยหละ???

อันนี้เราก็คงตอบแทนใครไม่ได้  เพราะบ่อยครั้งไปที่ตัวเราเองยังไม่เข้าใจตัวเอง  และนับประสาอะไรจะไปเข้าใจคนอื่น  

และอีกอย่างสภาวะยังงี้คงไม่เกิดขึ้นกับเราแน่นอน  เชื่อดิ.....เอามั๊ยเราจะบอกเคล็ดลับให้    

ที่คำถามนี้มันจะไม่เกิดขึ้นกับเราก็เพราะว่า  แหะ แหะ

ก็เพราะเราหนะ   แทบจะไม่ออน  msn เลยอะดิ  อิอิ

สวัสดี J 

               เป็นหนังสืออีกหนึ่งเล่มจากหลายๆเล่ม  ที่เมื่อเราอ่านจบแล้ว ก็อยากที่จะบอกเล่าสู่กันฟังเผื่อเพื่อนๆสนใจที่จะหามาอ่านกันบ้าง (ห้ามยืม...หวง! 555+)

               หนังสือเล่มนี้เป็นประสบการณ์จริงของผู้เขียน (อีกเช่นเคย)   ในวัยเด็กเธอต้องตกเป็นทาส โดยไม่ได้รับค่าตำแหน่งตอบแทน  เธอถูกซื้อ-ขายผ่านพ่อค้าทาส  โดยการยัดเยียดตำแหน่งทาสจาก สงครามศาสนาหรือ จีฮาด    เผ่านูบาก่อนที่เธอถูกพรากจากมา ถูกเผาวอดวายให้สิ้นซาก โดยการจู่โจมของกลุ่มกองโจรมูจาฮิดิน มันเลือกไว้ชีวิตเฉพาะเด็กชายและหญิงเพื่อจะเอาไปค้าทาสต่อไป  ส่วนชาวบ้านที่วัยเกินกว่าจะเอาไปค้าทาสได้  มันฆ่าไม่ให้เหลือ เพราะมันคงลำบากในการบังคับให้ไปเป็นทาส  ถึงกระนั้นแม้กระทั่งเด็กที่อยู่ในท้อง  ก็ถูกกลุ่มมูจาฮิดินแหวะลากไส้ออกมา 

              เมนเด เนเซอร์  บอกเล่าประสบการณ์ชีวิตจริงที่ผ่านมาของเธอ ผ่านลายลักษณ์อักษร ในหนังสือเล่มที่มีชื่อว่า  "ทาส" SLAVE  เธอต้องตกอยู่ในกระบวนการค้าทาส ของประเทศเธอเอง  และการอำนวยความสะดวกของรัฐบาลในประเทศเธอเอง  ซึ่งคนเผ่าอาหรับถูกสั่งให้เข่นฆ่าทำลายล้างคนผิวดำแห่งเทือกเขานูบาและทางใต้ของซูดาน  โดยให้เหตุผลว่า เป็นสงครามศาสนา  ทั้งๆที่ก็เป็นมุสลิมเหมือนกัน

              ปัจจุบัน เมนเด เนเซอร์  อยู่ในประเทศอังกฤษ ได้ฐานะเป็นผู้ลี้ภัยสงคราม ในปี ค.ศ.2002  ซื่งกว่าจะได้มาต้องอยู่ติดกับความอดทนและฟันฝ่ามาดัวยความรู้สึกที่อกสั่นพรั่นพรึงต่อกระบวนการ ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ

วาทะเยี่ยมยอดในเล่มที่เลือกมา

"ฉันจะรู้สึกเป็นอิสระได้อย่างไรในเมื่อคนอื่นๆยังคงเป็นทาศอยู่ ?"

- สะอึกหนะ  ทำให้มองย้อนกลับมามองตัวเอง

" สำหรับฉันอิสรภาพคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในโลก  อิรสภาพคือสิ่งมหัศจรรย์และมีคุณค่าโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับฉันซึ่งถูกกดขี่เป็นทาสมาเป็นเวลานาน  สำหรับคนในซีกโลกตะวันตกอิสรภาพคือสิ่งที่ไม่ใส่ใจมากนักเพราะมันอยู่กับเขามาตั้งแต่เกิด"

 เทือกเขานูบา บ้านเกิดของเธอ

ภาพชนเผ่านูบา

(มุมขวาบน)ลอยสักจากเหล็กแหลมที่พ่อหรือแม่จะสักให้ลูกๆเพื่อความสวยงาม (สวยจริง) เหตุใช้เหล็กแหลมเพื่อให้เกิดเป็นแผลนูน(ธรรมชาติจริงๆ) โดยไม่ได้ใช้ผงหรือหมึกอย่างตำนานการสักยันต์ของไทยเรา

 ลายสักยันต์ของไทย

เปิดตำนาน "ทาส" จัณฑาลแบบไทยๆ

ทาส หมายถึง บุคคลซึ่งถูกนับสิทธิเสมือน สิ่งของของผู้อื่น ไม่มีอิสระในการดำรงชีวิต และมีหน้าที่รับใช้ผู้อื่นโดยมิได้รับการตอบแทนจากเจ้าของ(นายทาส)เช่น การรับใช้ทางด้านแรงงาน และหากไม่เชื่อฟังคำสั่ง อาจถูกลงโทษได้ตามแต่นายทาสจะกำหนด ยกเว้นเป็นการกระทำอันทำให้ถึงแก่ความตาย

ชนิดของทาส

ในประเทศไทย ทาสได้ถูกแบ่งออกเป็น 7 ชนิด (ในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นต้นมา โดยในสมัยก่อนหน้านั้นยังเป็นข้อถกเถียงของนักวิชาการ) ได้แก่

1. ทาสสินไถ่- เป็นทาสที่มีมากที่สุดในบรรดาทาสทั้งหมด โดยเงื่อนไขของการเป็นทาสชนิดนี้ คือ การขายตัวเป็นทาส เช่น พ่อแม่ขายบุตร สามีขายภรรยา ดังนั้น ทาสชนิดนี้จึงเป็นคนยากจน ไม่สามารถเลี้ยงดูครอบครัวหรือตนเองได้ จึงได้เกิดการขายทาสขึ้น โดยสามารถเปลี่ยนสถานะกลับไปเมื่อมีผู้มาไถ่ถอน

2. ทาสในเรือนเบี้ย-เด็กที่เกิดขึ้นระหว่างที่แม่เป็นทาสของนายทาส ทาสชนิดนี้ไม่สามารถไถ่ถอนตนเองได้

3. ทาสที่ได้รับมาด้วยมรดก - ทาสที่ตกเป็นมรดกของนายทาส เกิดขึ้นก่อต่อเมื่อนายทาสคนเดิมเสียชีวิตลง และได้มอบมรดกให้แก่นายทาสคนต่อไป

4. ทาสท่านให้ - ทาสที่ได้รับมาจากผู้อื่น

5. ทาสที่ช่วยไว้จากทัณฑ์โทษ - ในกรณีที่บุคคลนั้น เกิดกระทำความผิดและถูกลงโทษเป็นเงินค่าปรับ แต่บุคคลนั้น ไม่มีความสามารถในการชำระค่าปรับ หากว่ามีผู้ช่วยเหลือให้สามารถชำระค่าปรับได้แล้ว ถือว่าบุคคลนั้น เป็นทาสของผู้ให้ความช่วยเหลือในการชำระค่าปรับ

6. ทาสที่ช่วยไว้ให้พ้นจากความอดอยาก - ในภาวะที่ไพร่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองให้ประกอบอาชีพได้แล้ว ไพร่อาจขายตนเองเป็นทาสเพื่อให้ได้รับการช่วยเหลือจากนายทาส

7. ทาสเชลย - ภายหลังจากได้รับการชนะสงคราม ผู้ชนะสงครามจะกวาดต้อนผู้คนของผู้แพ้สงครามไปยังเมืองของตน เพื่อนำผู้คนเหล่านั้นไปเป็นทาสรับใช้

การพ้นจากความเป็นทาส

การพ้นจากความเป็นทาสสามารถเกิดขึ้นได้ จากเหตุการณ์ดังต่อไปนี้

* โดยการหาเงินมาไถ่ถอน
* การบวชเป็นสงฆ์โดยได้รับความยินยอมจากนายทาส
* ไปการสงครามและถูกจับเป็นเชลย หลังจากนั้น สามารถหลบหนีออกมาได้
* แต่งงานกับนายทาสหรือลูกหลานของนายทาส
* ไปแจ้งทางการว่านายทาสเป็นกบฏ และผลสืบสวนออกมาว่าเป็นจริง
* การประกาศไถ่ถอนจากพระมหากษัตริย์ ในช่วงของการเลิกทาส

ดีน๊ะ   ที่เราเป็นคนที่ตื่นก่อนพระอาทิตย์จะขึ้น

มิเช่นนั้น  ถ้าวันนี้เดินออกไปที่ระเบียงเราคง ง๊ง งง  ว่าฉันอยู่ที่ใหนเนี่ย

ช่วงนี้เราก็มีโครงการจะไปเที่ยวทางเหนือกะเพื่อนๆซะด้วย

อืม....

โทรไปบอกเพื่อนดีกว่า ว่าไม่ต้องไปละ

แค่รีบลุกจากที่นอน  ก็แค่นั้นเอง  

หุ หุ

( มุมจากระเบียงหลังห้องค่ะ  ถ้าฟ้าโปร่งจะมองเห็นตึก-ราม-บ้าน-ช่อง )

สถานที่....ที่ทำงาน

มีกระจกใสๆขวางกั้น  จึงมีคนสองคนยืนอยู่กันคนละด้าน

คนด้านใน

เรา

คนด้านนอก

รุ่นพี่

เริ่มต้น....3....4....แอ๊คชั่น!

คนด้านในมองออกไปนอกกระจก   เห็นรุ่นพี่โบกไม้โบกมือ

แล้วใช้นิ้วชี้   ชี้เข้าหาสมุดไดอารี่เล่มใหม่ที่กะลังชูขึ้นด้วยมืออีกข้าง

แล้วทำปากยุ๊บยิบ   เหมือนจะเป็นคำถาม  แต่คนอีกด้านไม่ได้ยิน 

เพราะมีกระจกขวางกั้น

แต่....คนด้านในพอเดาได้ว่า  

คนด้านนอกคงจะถามว่า    ได้สมุดเล่มใหม่แล้วหรือยัง

คนด้านในจึงสั่นหัวแหงกๆ  เพื่อบอกให้คนด้านนอกรู้ว่า  ยังไม่ได้

คนด้านใน

รอ

รอ

รอ

คนด้านในตัดสินใจเดินออกไปหาคนด้านนอก

เพื่อเอ่ยปากถามว่า   ใหนหละสมุดเล่มใหม่ของฉัน

เมื่อคนด้านนอกได้ยินดังนั้นจึงร้อง   อ้าวววววววว

ก็ถามไปแล้วว่า  “จะเอาหรือปล่าว”   ก็เห็นสั่นหัว  เลยเข้าใจว่า  “ไม่เอา”

เพียงเพราะกระจกใสๆขวางกั้น

เราต่างมองเห็นกัน   แต่ความหมายของเรายังแตกต่าง

แล้วถ้าหากเราต่าง จุด จุด จุด ฯลฯ    มันจะเป็นเช่นไร

แต่คงไม่ขยายเป็นวงกว้างออกไป  ถ้าหากต่างฝ่าย  ต่างออกมาเพื่อเดินเข้าหากัน

เหมือนคนด้านใน  ยอมเดินออกมาหาคนด้านนอก

อืม....โลกใบนี้คงอ่อนโยนต่อกัน   เป็นแน่แท้

หมายเหตุ

ที่คนด้านในยอมเดินออกมาหาคนด้านนอก  เพราะอยากได้สมุดเล่มใหม่ต่างหากหละ = ผลประโยชน์ชักจูง

ก๊ากๆๆๆๆๆ

ดอกหาง นกยูง สีแดงฉาน
บานอยู่เต็มฟากสวรรค์
คนเดินผ่าน ไปมากัน
เขาด้นดั้น หาสิ่งใด

ปัญญา มีขาย ที่นี่หรือ
จะแย่งซื้อ ได้ที่ไหน
อย่างที่โก้ หรูหรา ราคาเท่าใด
จะให้พ่อ ขายนา มาแลกเอา

ฉันมา ฉันเห็น ฉันแพ้
ยินแต่ เสียงด่า ว่าโง่เง่า
เพลงที่นี่ ไม่หวาน เหมือนบ้านเรา
ใครไม่เข้า ถึงพอ เขาเยาะเย้ย

นี่จะให้ อะไร กันบ้างไหม
มหาวิทยาลัย ใหญ่โตเหวย
แม้นท่าน มิอาจให้ อะไรเลย
วานนิ่งเฉย อย่าบ่น อย่าโวยวาย

ฉันเยาว์ ฉันเขลา ฉันทึ่ง
ฉันจึง มาหา ความหมาย
ฉันหวัง เก็บอะไร ไปมากมาย
สุดท้ายให้กระดาษฉันแผ่นเดียว

มืดจริงหนอ สถาบัน อันกว้างขวาง
ปล่อยฉัน อ้างว้าง ขับเคี่ยว
เดินหา ซื้อปัญญา จนหน้าเซียว
เทียวมา เทียวไป ไม่รู้วัน

ดอกหาง นกยูง สีแดงฉาน
บานอยู่เต็ม ฟากสวรรค์
เกินพอ ให้เจ้า แบ่งปัน
จงเก็บกัน อย่าเดิน ผ่านเลยไป

บทกวีบทนี้อยู่ในหนังสือชื่อ ฉันจึงมาหาความหมาย แต่งโดย วิทยากร เชียงกูล

ในท่ามกลางบรรยากาศแห่งลมเหงา  สำหรับคนโสด 

กลายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของเซล์แห่งความรู้สึกที่ทำให้ต้องนึกหวลถึงเรื่องที่ผ่านมาของวันเก่าๆ   

มันเหมือนเป็นสัญญาณบอกว่าใกล้ถึงวาระแห่งการเริ่มต้น 

หากจะเริ่มต้นมันก็ต้องมีการประเมินผลกับวาระที่ผ่านๆมา  

จึงไม่ผิดเพี้ยนอันใดที่จะต้องรำพึงถึงเหตุการณ์เก่าๆไม่ว่าจะแสนนานเพียงใด  เราก็ยังคงไม่ลืม

นึกถึงเรื่องเก่าๆทีไร  มีอยู่เรื่องหนึ่ง  ที่เรานึกทีไรก็มักจะต้องหัวเราะสมน้ำหน้าตัวเองทุกครั้ง 

และก็จะจบการนึกถึงเรื่องนั้นด้วยการถอนหายใจแรงๆและยิ้มให้กับมัน

เรื่องมันมีอยู่ว่า

ช่วงเวลาหนึ่งของความต้องการ  

ความต้องการอยากจะมีใครคนหนึ่งอยู่เคียงข้าง  เหมือนๆกับที่คนรอบข้างเขามีกัน

เคียงข้างเพื่อที่จะ  ไว้พูดคุยกันได้ทุกเรื่องๆ  เหมือนที่เขาคุยกัน

เพื่อไปใหนมาใหนเป็นเพื่อนกัน  เหมือนที่เขาเดินไปด้วยกัน

เพื่อคอยดูแลเรายามป่วยไข้  เหมือนที่คนอื่นเขาดูแลกัน

เพื่อคอยแสดงความห่วงใยเอื้ออาทรต่อกัน  อย่างที่ควรจะมีให้กัน

ช่วงเวลามันแสนยาวนาน

นานกับการค้นหา  นานกับการรอคอย  ว่าเมื่อไรมันถึงจะใช่ซะที

แต่ในยามถดถอย  ท้อแท้  กับเรื่องราวในชีวิตประจำวัน

อาการบีบคั้นจำเป็นที่จะต้องเลือกที่จะต้องมีมันเริ่มรุนแรงมากขึ้น

เพื่อที่จะได้มีใครอยู่ร่วมในสถานการณ์ที่เราไม่อยากเผชิญเพียงลำพัง

แต่ให้ตายเถอะ  ก็มันไม่ใช่หนะ

จะบีบ จะเค้นยังงัย  มันก็ไม่ยอมโผล่หัวแสดงตัวตนซะที

อ้างว้าง    ไม่มีใครยืนอยู่เคียงข้าง

มันจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เรามีความจำเป็นต้องค้นหาบุคคลในอดีตที่เราประทับใจ ตราตรึง  ซึ้งใจ 

และที่สำคัญมันจะต้องยังไม่จบ     และชายคนนั้นก็มีชื่อว่า  “พี่เก๋” 

ในห้วงเวลาที่เราต้องเผชิญกับสิ่งที่เรียกว่าเลวร้าย  เพียงลำพัง

เรามักจะนึกถึง  “พี่เก๋”      คอยคิดถึงความประทับใจที่เรามีต่อพี่เขา

ถึงแม้เราจะไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ใหน  แต่ก็ยังดีที่มีคนให้เราคิดถึง

มันทำให้เกิดความรู้สึก อุ่นใจ อย่างหาที่เปรียบไม่ได้

พี่เขาอยู่ในใจเรามาตลอด.....เป็นเวลาหลายปี

โปรดอ่านต่อ

เมื่อสองปีที่ผ่านมา

ด้วยความต้องการอยากจะมีใครซักคนที่เคียงข้าง   มันล้นพ้นจนเกินจะกลั้นไว้ได้แล้ว

ในเมื่อ   ณ  ปัจจุบัน    เรายังไม่เจอคนที่ใช่      เราก็ขอเลือกคนที่ใช่  ในอดีตก็แล้วกัน

เราตัดสินใจ  เพื่อที่จะค้นหา  ว่าพี่เก๋อยู่ที่ใหน  เราต้องติดต่อพี่เขาให้ได้

คำถามมากมาย  เริ่มหลั่งใหลดั่งสายน้ำเชี่ยว  ถาถมเข้ามาในความคิด

แล้ว....ถ้าพี่เขามีครอบครัวแล้วหละ

แล้ว...ถ้าพี่เขายังโสดหละ

แล้ว...ถ้าพี่เขาไม่เหมือนเดิมหละ

แล้ว....แล้ว....แล้ว.....

ไม่ว่าจะเกิดคำถามใดๆ ที่หลั่งไหลเข้ามาในห้วงยามของความคิด  

ก็ไม่เท่ากับคำถามเดียวที่เราค่อนข้างหวาดหวั่นอย่างสาหัส

คือ   ทุกคนต้องมีอดีต   ปัจจุบัน  และอนาคต

เรากล้าพอแล้วหรือ   ที่จะดึงอดีตให้มาเป็นปัจจุบัน

คิดดูให้ดีน๊ะ....เราบอกกับตัวเอง

ถ้ามนุษย์เราทำอะไรโดยมีความต้องการเป็นรากฐาน

ไม่ว่าฟ้าจะถล่ม  ดินจะทลาย  มันก็ต้องไขว่ขว้ามาให้ได้

เราจึงเริ่มค้นหาพี่เขา  โดยเริ่มจากอินเตอร์เน็ต

เราจำชื่อ-สกุล ของพี่เก๋ได้อย่างแม่นยำ   

เราหาเบอร์โทรศัพท์บ้านที่มีนามสกุลเดียวกันกับพี่เก๋  

แล้วจดมันทุกเบอร์    และก็โทรมันทุกเบอร์

ภายในวันนั้น  และเกือบจะเป็นเบอร์สุดท้ายของความหวัง

คู่สายที่เราโทรไป   ตอบกลับมาว่า  รู้จักผู้ชายคนที่เราถามถึง

และขอให้เราฝากเบอร์ไว้ให้   และจะให้ผู้ชายคนที่เราถามหาโทรกลับในภายหลัง

เมื่อสิ้นสุดการสนทนาและวางสายลง

เราแทบอยากจะกรี๊ดดดด  ออกมาดังๆๆๆ

ตื่นเต้น  ดีใจ  ที่ทำสำเร็จ      แต่...แล้วมันจะใช่คนเดียวกันหรือเปล่าหละ

และเมื่อไหร่หละ   เขาถึงจะโทรกลับมา

ในเย็นวันนั้น  เราไปงานคืนสู่เหย้าที่มหาลัย

เรากำลังนั่งคุยสนุกสนานกับเพื่อนๆภายในโต๊ะ  ทันใดนั้นก็มีสายเรียกเข้า

เป็นสายที่โชว์แต่เบอร์  ไม่ได้ถูกบันทึกชื่อไว้   มันคือเบอร์ใหม่ที่โทรเข้า

ตอนนั้นเราไม่คิดอะไร   แต่เมื่อเรารับสาย  มันทำให้เราต้องรีบคิดทันที

ใช่แล้ว   พี่เก๋จริงๆด้วย    ใช่จริงๆๆๆ 

เราได้พูดคุยกันซักพัก  ด้วยต่างฝ่ายต่างมีน้ำเสียงที่ตื่นเต้น  และต่างแปลกใจว่าไม่น่าจะเป็นไปได้

ที่เราได้มีโอกาสได้พูดคุยกันอีกครั้ง    เมื่อเวลาล่วงเลยมาสิบกว่าปีแล้ว

หลังจากวันของการเริ่มต้นพูดคุยกันใหม่อีกครั้ง

เราทั้งคู่ก็ได้โทรคุย ติดต่อกันได้ซักระยะ   จึงได้นัดพบกัน  ทานข้าวด้วยกัน

และเมื่อเวลาล่วงเลยผ่านไป 

เรากลับต้องย้อนถามตัวเอง  

ว่า...ตกลงจะเอายังงัย

เรา   ตอบด้วยการกระทำ

พี่เก๋

ยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง   ทุกอย่างจริงๆ

แต่เราเองต่างหาก  ที่ไม่เหมือนเดิม

ทุกวันนี้....เมื่อถึงฤดูกาลของการเริ่มต้นใหม่

เราจึงมักหัวเราะให้กับคนที่ไม่มีอดีต 

เพราะเธอได้เลือกและดึงมันมาให้เป็นปัจจุบันไปซะแล้ว

อย่างสะใจ และสมน้ำหน้า  

เพราะตอนนี้เธอไม่เหลือใครแล้วจริงๆ   นอกจากตัวเธอเอง.....เพียงลำพัง

ก๊ากกกกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ